Gegevens delen tussen zorgverleners: waar Nederland staat, en wat Denemarken ons leert

Een cliënt die uit het ziekenhuis thuiskomt, wordt opgevangen door de wijkverpleging. Idealiter weet de wijkverpleegkundige dan precies wat er in het ziekenhuis is gebeurd: welke medicatie, welke wonden, welke afspraken. In de praktijk gaat die overdracht nog te vaak met papier, telefoon of een los bericht. Informatie raakt zoek, en dat kost tijd en soms veiligheid.

Nederland werkt aan beter delen van gegevens. Sinds 1 juli 2023 geldt de Wet elektronische gegevensuitwisseling in de zorg, de Wegiz. Die verplicht zorgverleners om aangewezen gegevens elektronisch en gestandaardiseerd uit te wisselen, zodat informatie sneller beschikbaar is en het risico op fouten daalt. De eerste verplichte uitwisseling, het elektronisch versturen van recepten door huisartsen, is sinds begin 2024 van kracht. Op Europees niveau komt daar de European Health Data Space bij.

Het is een stap in de goede richting, maar Nederland is er nog niet. Het zorglandschap is versnipperd, met veel verschillende systemen die niet vanzelf met elkaar praten. Daar kunnen we van andere landen leren.

Denemarken wordt vaak genoemd als voorbeeld. Daar heeft iedere burger via een centraal portaal toegang tot het eigen digitale gezondheidsdossier. Zorgverleners delen gegevens langs duidelijke landelijke afspraken, en de patiënt kan zelf meekijken. Het resultaat is een systeem waarin informatie de cliënt volgt, in plaats van achterblijft bij de organisatie die haar toevallig als eerste vastlegde. De Deense aanpak laat zien wat mogelijk is als een land vroeg kiest voor landelijke standaarden en daar consequent aan vasthoudt.

Voor de thuiszorg is de boodschap praktisch. Hoe beter een systeem aansluit op landelijke standaarden, hoe minder handwerk bij overdrachten en hoe completer het beeld van de cliënt. Goede gegevensuitwisseling is geen ICT-feestje, het is een voorwaarde voor veilige, samenhangende zorg rond de cliënt.